| تبليغات | X |
|
فقط برای این که از هم نپاشم
|
گم می شوم ، در انبوهی از بود و نبود ، هیچ و پوچ
گم می شوم ، میان کاشی های سفید و آب روان بر سرم
می دانی ! زیر دوش حمام که خیس می شوی حسنی که دارد این است که
جز به هیچ ، به هیچ چیز دیگر فکر نمی کنی
.
می آیم و می ایستم روبروی آیینه ی بخار گرفته
آنقدر می ایستم تا بخارش خودش پاک شود
صورت لاغر و رنگ پریده ام را می بینم
ابرو هایم ، مثل دوران نو جوانی ، پهن و دخترانه
لبهایم ، که صورتی کم رنگند
نیم تنه ی لخت خودم را می بینم
شانه
بازوها
سینه هایم
میم همیشه می گفت : بعد از حمام سینه هایت را با آب سرد بشور
تا سفت و خوش فرم بماند
دستم را روی سینه هایم می گذارم
خوب من تا حالا به سینه های کسی دست نزده ام
و نمی دانم سفت یعنی همین یا کمتر یا بیشتر
لباس خواب ام را می پوشم ، خیس است و می چسبد به تنم
باز به آیینه ی نمناک خیره می شوم
بغض می کنم ، لبم را می گزم
یاد خودم می افتم و وجودم
و تفکراتی که از تنم ساطع می شود
فحش را می کشم به همه ، جیغ می کشم در حوله ام
تکیه ام را به کاشی های خیس می دهم
گریه می کنم
فرو می ریزم
فرو می افتم
و خود را به نیستی ها می سپارم
نبضی زیر شقیقه ی راستم شروع به زدن می کند
که نشان از مرور تکراری ها دارد
پس از بسته شدن پلک ها ، سکوت است و هذیان روح
زوال می فهمی یعنی چه ؟
پسرفت می فهمی یعنی چه ؟
سرپایینی چطور، سرپایینی می فهمی یعنی چه ؟
.
.
.
.
كات
هی خبرت دهم
وارد زندگی ما شده اید
یکی دوفصل را هم که شامل شوید ، باز بخشی از داستانید
هستید ، حتا اگر برای همیشه رفته باشید
خواسته یا ناخواسته
.
.
.
.
کات
پ.ن:براي او كه ماندنش را دوست مي دارم
شيشه كه مثل امروز بارانش بگيرد
سيگار هم مي كشد لابد
خيال هم مي كند پشت بندش
سفر هم مي رود با يارش
ناخن هايش را لاك مي زند ، دراز مي كشد ، ساندويج گاز مي زند
عرق سيب كه بخورد ، دستش را مي كشد روي سطح شيشه كه خنك بشود
ساندويج زبانش را بيرون مي آورد ، باران را خيس مي كند
بعد بلند مي شود مي رود كنار شيشه
سرش را بيرون مي كند ، داد مي زند :
فرياد رسي ، كسي ، كسي ، كسي و صدايش به هيچ جا نمي رسد
به هيچ جا
محض رضاي خدا ، رضاي خدا محض است
محض هم به هيچ جا نمي رسد
نارضايي ست كه خدايي ست ، خدا از محض مي بارد بيرون
رضا اگر نبود شايد ...!
دنيا گوش هايش را مي گيرد
با هر دو دست
گوش ها را هاشور مي زند
مي رود كنار ميز
ميز كشويش را مي دهد بيرون
آآآآآ
دنيا هر دو دست را مي گذارد توي كشو
و دهان كشو را مي بندد
بند مي آيد ، بند مي رماند ، بند رم مي كند
رمه هايش خيس مي شوند ، پشت لولوي شيشه ها
شيشه پنجره اش مي گيرد ، پنجره باران را و باران ياد امروز تو
و من
آن وقت تو ، تا پنجره را له كني زير سيگار
مي تكاني كشو را تا عرق چكه چكه يا دانه دانه بريزد
سفر هم كه پيش كش
وقتي دنيا به تخمش نيست
كه كجا ؟
با كي ؟
گوش تا گوش خنكي
اختيار ، بسته به كشو
كشوري كه كش آمده تا مرزهاي باران امروز من
همه چي محض است
حتا رياضي ، مثلثات ، دواير محدود به مثلث
ساندويج گرد كه نيست !!!
شورت مثلث است
خدا هم لابد مثلث است
براي خودش بيخود نبود كه مثل امروز، رانش باران گرفته
اينطور سرش را بيرون آورده ، زبان درآورده ، از كشو
زبان مي چرخاند در كشاله ي كشو
كش مي آيد
كش مي رود
گير مي افتد ميان دندانه هاي مثلث
دندان درد مي گيرد از آن همه دندانه
دانه دانه
بيخود نيست كه مثلث هميشه يكي را مي فرستد بالاي صليب ، به صلابه مي كشد
كش مي آيد همه كش هاي بي مي
مي ميزند كه عرق بيايد شرحه شرحه از فرات
جاري و خيس از خيال صليب بالا بلند
فرو مي شوي بر بام
بامت كه بان بشود ، نربانت هم نردبان مي شود
پله ها را يكي يكي پاين مي آيد تا بلنداي صليب
صليب را سوراخ كن
طناب بكش ، خودت را بند بزن به ميخ
بيکارند كارند ابراهيم و عيسي و موسي
خودت را آتش بزن
دردانه كن ، نشين رو چمن ، چرخ بزن، عصا بكش ، دامن ات را گل آلود كن
دستت را به خورشيد آلوده مي كني كه چه !
پاك كن دستت را از نور
قلاده بكش
به تنگ بكش
وق وق را بي اختياراشاره كن
تن بده
تن بركن
بر تن بكن اين هياهوي پيامبري را
.
.
.
.
كات
پ.ن:مي داني ؟ گاهي بايد دل به دريا زد
تا قواره ي بلند صبح هي دويده باشي
بي امان
كه رسيده باشي
كه ديده باشي
هيچ صبحي نبوده برايت
كه سهم ات فقط همان به خيال خودت
دويدن هاي بي امان تمام نشده
كه راه هاي اين همه بلند به ته نرسيده
كه بغض هاي اين همه بي قرار
كه تو خيال ات خوش به سفر، به آن سر دنيا
كه من دست به دامن روز براي پس گرفتن ات
براي هميشه داشتن ات
كه تو اسير خاطرات زنگاري
آن مسواك جا مانده در ليوان شيشه ايي
كه من اسير درد
كه تو "هيچ" خبر نداري!!!
.
.
.
.
كات
پ.ن:بايد نوشت كلمه هايي را كه هيچ وقت با آواي ام در نمي آميزد، بايد نوشت جان دلم!
مرا گشود
با چشمهای خسته اش
مرا که با صفحه های پیکرم
در آن سیاهی مطلق می درخشیدم
گذاشتم مرا ورق بزند
گذاشتم مرا بخواند
گذاشتم مرا حفظ شود
تمام خطوطم را
تمام سطورم را
گذاشتم سرش را بر صفحه های باز بگذارد
و
آرام
آرام
به خواب برود
.
.
.
.
كات
پ.ن :کامنت حاوی زر مفت ممنوع
اين روز ها تا غروب
كه هوا هيچ حس خاصي را برايم القا نمي كند
روي صندلي مي نشينم
مثل يك مجسمه كه
در كمال زيبايي و افتخار فقط وجود دارد، وجود دارم
بي هيچ تحركي
كه بازديد كننده ها را وادار بكند
تا به مسئول موزه بگويند
آقا!!!
اين مجسمه زنده است؟؟؟
.
.
.
.
كات
پ.ن: شايد درست نباشد بگويم، درست نباشد كه بگويم چقدر...چقدر!! نگويم بهتراست
نه اين كه اين روز ها هي سخت و سلانه وار مي گذرند
نه اين كه نمي دانم تن ِ رخوتم را به كدام سست ديوار تكيه داده بودم
كه حالا هي فرو مي ريزد
پخش مي شود
وسط عادت روز هاي تخمي ام
نه اين كه آفتاب از سر ما بلند است و دستِ محبتش داغي بر پيشاني
نه اين جور كه حالا
نه خوش و نه مستانه وار گز مي كنم پياده رو هاي شهر را
و دود مي كنم نخ به نخ سيگار هايم را
به گا مي دهم مدادم را بر كاغذ
تا زاييده شوند جملات
نه اين كه از هر دري ، دردي آوار
از هر سقفي يادي آويزان
نه اين كه دلم هي تنگ ي صداي تو باشد
كه دلم تنگ است
دلم از
بود
و
نبودِ تمام اين ها تنگ است
.
.
.
.
كات
پس ازآن ملاقات سریع ، مرا فراموش کردی
آن چه از تو در من بر جای ماند ، فقط خستگی جسمانی بود
دردی پنهان ، مثل جایی که کبود شده باشد !!ا
آن وقت از تو رنجیده شدم و تمام لذت هماغوشی تبدیل شد به تفویضی از سر لطف
و این تن تورا برایم بیگانه کرد
تا بالاخره دریافتم تن من ، تورا تمنا نمی کند
بهانه ی آغوش تو رانمی گیرد
دریافتم تو دیگر مرد من نیستی و تمام خواهش های زنانه ی من
دیگر با تو سیراب نمی شود
مردی تشنه تر می خواستم
داغ تر
شیدا تر
.
.
.
عاشق تر
.
.
.
می دانی
خواندن عشاقی که بخواهی تن هاشان را بخوانی
با خواندن صفحات نوشته شده فرق دارد ، سطر به سطر نیست
از هر نقطه ای آغاز می شود
می جهد
تکرار می شود
به عقب بر می گردد
اصرار می ورزد
پیغام های متقارن و متفاوت دارد
شاخه به شاخه می شود
بازازنو ، متوجه یک نقطه می شود
با لحظات نگرانی مقابله می کند
ورق می زند
خطی را دنبال می کند
خود را گرم می کند
می شود در آن
راه مشخصی را پیدا کرد و شناخت
راهی به یک حس ، به یک انسان
تا
.
تا
.
تا زمانی که متوجه لحظه ی " اوج "می شوی
عاشق تر می شوی
آرام می شوی
می خوابی
.
.
.
.
کات
افتادم تو کوزه
تاریک و خالی و خنک و خلوت
یه آسمون داره قد یه نعلبکی
یه دلتنگی داره قد یه آسمون
.
.
.
.
کات
هي تو.....!
كسي كه آن سوي نفرت من قدم مي زني
ببخش!
اگر كه نشد
دوست ات نداشته باشم
اگر كه نشد
به آغشتگي ه بوي ات
بي هوا و هراسان
ندوم دور تا دور ِاين خيابان هاي خسته ي خواب
اگر كه نشد
سراغ نگيرم ات از پريشاني ه باد
و
ديوانگي ماه
نگفته بودمت مي ترسم ؟؟؟؟
مي ترسم
مي ترسم از اين روزها
مي ترسم از ياد خانه هايي كه
فراموش خانه اند
مي ترسم از مَني كه
تكرار مي شود در شب
تكثير مي شود در تو
تكذيب مي شود بي تو
خلاصه كه مي شود
همه چيز ِ دنيا در تو خلاصه شدني ست
همه
چيز
دنيا
در
تو
خلاصه
شدني ست
.
.
.
.
كات
